Is het Field Museum of Natural History een bezoek waard?

Het bezoek begint met galmende voetstappen, bleke stenen en een lobby die groot genoeg is om een titanosaurus boven je hoofd te laten staan. Binnen een paar minuten sta je oog in oog met de Tsavo-leeuwen, waarna je galerijen binnengaat waar dinosaurussen, mummies en edelstenen je meenemen door de tijd, zonder dat het aanvoelt als huiswerk.

Het museum is ontstaan uit de Wereldtentoonstelling van 1893 in Chicago en is gebouwd om verzamelingen toegankelijk te maken voor het grote publiek. De oorspronkelijke ambitie is nog steeds voelbaar hier: natuurwetenschappen, menselijke culturen en de lange geschiedenis van de aarde gaan hier hand in hand, waardoor je het gevoel hebt dat er hier meer te beleven valt dan in een doorsnee dinosaurusmuseum.

Het loont de moeite om het in perspectief te zien. Er zijn maar weinig plekken waar je van een Tyrannosaurus rex naar een Egyptische graftombe en vervolgens naar de geschiedenis van de inheemse volkeren van Amerika kunt reizen, en waar je daarna een duidelijker besef krijgt van hoe kort je eigen tijdlijn eigenlijk is.

Sla deze maar over als je op zoek bent naar een snelle bezienswaardigheid waar je niet veel hoeft te lezen, of als je niet van grote musea houdt waar je 3 à 4 uur op je benen moet staan.

Hoe kun je het Field Museum of Natural History verkennen?

Hoeveel tijd moet je eraan besteden?

Reken op 3 à 4 uur voor een uitgebreid eerste bezoek, of 90 minuten als je alleen de hoogtepunten wilt zien. Gezinnen blijven vaak langer hangen omdat attracties zoals Ondergronds het tempo op een natuurlijke manier vertragen. Als je na 14.00 uur aankomt, kies dan zorgvuldig wat je wilt zien, want het museum sluit om 17.00 uur.

De beste volgorde om de bezienswaardigheden te bezoeken

Begin in de Stanley Field Hall voor een rondleiding, en ga dan naar boven naar de SUE- en Griffin-zalen van de Evolving Planet voordat het daar te druk wordt. Ga daarna naar ‘Inside Ancient Egypt’, loop door naar de zalen over het oude Amerika en sluit af met de Grainger Hall of Gems en wat lichtere, gezinsvriendelijke bezienswaardigheden.

Hoogtepunten die je niet mag missen

Niet te missen: Stanley Field Hall, SUE, Griffin Halls of Evolving Planet en Inside Ancient Egypt. Optioneel: Ancient Americas, Grainger Hall of Gems en Ondergronds. Dit kost je 60 tot 90 minuten extra, afhankelijk van hoe aandachtig je de informatie leest en of je met kinderen op pad bent.

Leuk om erbij te vermelden

Het Shedd Aquarium en het Adler Planetarium zijn de meest voor de hand liggende extraatjes, omdat ze op dezelfde Museum Campus liggen. Reken voor beide opties 2–3 uur extra. Als je ze alle drie op één dag wilt bezoeken, lukt dat alleen als je ze allemaal als een kort bezoekje aan de Hoogtepunten beschouwt.

Met begeleiding of zelfgeleid?

Op eigen tempo werkt goed als je vooral SUE, Egypte en een breed museumoverzicht op je eigen tempo wilt bekijken. Een rondleiding is de moeite waard voor bezoekers die hulp willen om paleontologie, antropologie en de grote zalen van het gebouw tot één samenhangend verhaal te verbinden. Dit is een museum waar een beetje structuur handig is, maar als je op eigen houtje komt, red je je prima met een plattegrond en een duidelijk lijstje met hoogtepunten.

Een korte geschiedenis van het Field Museum of Natural History

• 1893: De allereerste collecties van het museum zijn samengesteld voor de World’s Columbian Exposition in Chicago.
  
• 1894: Het opent als het Columbian Museum van Chicago, waar tentoonstellingsstukken worden bewaard en een onderzoekscollectie wordt opgebouwd.
  
• 1905: De instelling is vernoemd naar de weldoener Marshall Field.
  
• 1921: Het museum verhuist naar het huidige gebouw aan het meer, op wat nu de Museum Campus is.
  
• 20e eeuw: Door expedities en verzamelprogramma’s breidt de collectie op het gebied van antropologie, plantkunde, geologie, paleontologie en zoölogie snel uit.
  
• Tegenwoordig: Bijna 40 miljoen exemplaren en voorwerpen worden ingezet voor tentoonstellingen, onderzoek, conservering en publieksvoorlichting.

De architectuur van het Field Museum of Natural History

Als je vanaf de oever van het meer aankomt, straalt het museum al een plechtige sfeer uit nog voordat je binnenstapt. De brede trap, de lange kalkstenen gevel en de zuilengalerijen in klassieke stijl zijn ontworpen om de wetenschap een maatschappelijk en duurzaam karakter te geven, in plaats van dat ze weggestopt zou zitten in een of ander academisch hoekje. Binnen doet de Stanley Field Hall hetzelfde, maar dan op grotere schaal: hoge plafonds, weidse uitzichten en een centrale ruimte die plaats biedt aan gigantische opgezette dieren en reconstructies van dinosaurussen zonder dat het benauwd aanvoelt. De architectuur zorgt ervoor dat je even rustig de tijd neemt en dat de collecties overkomen als publieke schatten. Let eens op hoe het gebouw de bewegingen in het gebouw omkadert, van de indrukwekkende entree tot de tocht door de grote zalen, zodat het bezoek gestructureerd aanvoelt, ook al gaan de collecties over heel uiteenlopende onderwerpen.

Wie heeft het gebouwd?

Dankzij de donatie van Marshall Field kon het museum worden opgericht, en het huidige gebouw uit 1921 is ontworpen volgens een door Burnham beïnvloede visie op de monumentale oever van het meer in Chicago. Het ging om meer dan alleen opslagruimte: het doel was om de natuurhistorie een groot publiek podium te geven dat op hetzelfde niveau stond als de belangrijkste maatschappelijke instellingen van de stad.

Waarom het museum vandaag de dag belangrijk is voor de wetenschap

Wat je op de openbare verdiepingen ziet, is maar een fractie van wat het museum allemaal in huis heeft. Achter de tentoonstellingsstukken zit een onderzoekscollectie van bijna 40 miljoen exemplaren en voorwerpen, die worden gebruikt door wetenschappers die zich bezighouden met biodiversiteit, klimaatgeschiedenis, natuurbehoud, archeologie en menselijke culturen. Dat is belangrijk, want het museum geeft niet alleen achteraf een beeld van de natuur; het helpt nog steeds om die te documenteren en te begrijpen. Voor bezoekers krijgen de tentoonstellingsstukken daardoor een andere betekenis: het zijn geen decoratieve voorwerpen, maar functionele collecties met blijvende wetenschappelijke waarde.